Nikołaj Nikołajewicz Mironowicz, ros. Николай Николаевич Миронович (ur. w guberni kowieńskiej, zm. 25 maja 1979 w Jakucku) – radziecki duchowny prawosławny, kierownik kancelarii Pskowskiej Misji Prawosławnej pod koniec II wojny światowej.
Od stycznia 1900 r. pomagał ojcu, który był duchownym, w cerkwi we wsi Sidzielniki. Od 1908 r. mieszkał w miasteczku Łużki, gdzie jego ojciec został proboszczem cerkwi Narodzenia Matki Bożej. W 1915 r. ukończył uczelnię duchowną w Wilnie. Następnie rozpoczął naukę w seminarium duchownym w Wilnie, ale z powodu zagrożenia miasta przez wojska niemieckie został wraz z innymi klerykami ewakuowany do Riazania. W 1917 r. po rewolucji bolszewickiej seminarium rozwiązano. Nikołaj N. Mironowicz rozpoczął studia medyczne na uniwersytecie w Białymstoku, które przerwał już wiosną 1918 r., powracając do Łużek. Stamtąd przeniósł się do wsi Koziany, gdzie jego ojciec objął probostwo cerkwi Trójcy Świętej. Do 1920 r. był nauczycielem w miejscowej szkole wiejskiej i jednocześnie organistą w cerkwi. Z powrotem powrócił na krótko do Łużek, gdzie uczył w szkole robotniczej, po czym latem 1921 r. został diakonem. Do 1925 r. posługiwał w cerkwi Narodzenia Matki Bożej w Łużkach. Do 1930 r. był nauczycielem religii w szkole we wsi Kuropolie. Następnie został protodiakonem w Smorgoniach, zaś od 1932 r. w Mołodecznie.