Władysław Henryk Melanowski (ur. 22 czerwca 1888 w Warszawie, zm. 19 lutego 1974 tamże) – polski lekarz okulista, profesor i kierownik Katedry i Kliniki Okulistycznej w Uniwersytecie Warszawskim, dyrektor Instytutu Oftalmicznego, autor ponad 250 prac naukowych.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Urodził się w warszawskiej mieszczańskiej rodzinie Kacpra (zm. 1895), pracownika fabryki noży W. Bieńkowskiego, i Wiktorii z Ziemińskich (zm. 1906); miał brata Czesława i siostrę Wiktorię. Po śmierci Kacpra Melanowskiego matka wyszła ponownie za mąż za Kacpra Rękawek. Z tego związku urodził się przyrodni brat Władysława - Romuald noszący później nazwisko Romicki (pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej).
W latach 1897–1905 Władysław Melanowski uczęszczał do II Gimnazjum w Warszawie. W 1905 roku uczestniczył w strajku szkolnym (w tym czasie zmarł jego ojczym). Przez następne 1,5 roku uczył się w prywatnej szkole polskiej generała Pawła Chrzanowskiego. Po śmierci matki dziećmi opiekował się stryj, Antoni Melanowski. Władysław Melanowski uzyskał maturę w 1907 roku jako ekstern w Akermanie, a następnie dostał stypendium rządu carskiego i odbył studia medyczne na Uniwersytecie Św.