Jerzy Rohatyniec (ukr. Юрій Козьмич Рогатинець, Jurij Koźmycz Rohatyniec, zm. po 1605 we Lwowie) – zamożny mieszczanin lwowski, prawosławny działacz społeczny, religijny i oświatowy, jeden z przywódców bractwa lwowskiego.
Pochodził z miasteczka Rohatyn. Ok. 1580 r. osiedlił się we Lwowie, gdzie był siodlarzem, a potem (?) kupcem. Jako jeden z przywódców bractwa lwowskiego (obok m.in. swojego brata Iwana) był inicjatorem utworzenia szkoły brackiej we Lwowie (1586). W okresie prac nad reformą prawosławia na ziemiach Rzeczypospolitej blisko współpracował z Konstantym Ostrogskim i Adamem (Hipacym) Pociejem. Ostatecznie jednak, jako uczestnik synodu w Brześciu w 1596 r., opowiedział się przeciwko unii z Kościołem katolickim. W kolejnych listach do bractw cerkiewnych: lwowskiego (1596) i wileńskiego (1599), zachęcał do oporu przeciwko unii i do obrony prawosławia. Był wykładowcą w Akademii Ostrogskiej. W l. 1604–1605 znalazł się w konflikcie z innym polemistą dyzunickim, Iwanem Wyszeńskim, który m.in. potępiał go za bogactwo.