Piraci cylicyjscy – starożytni piraci śródziemnomorscy działający w rejonie małoazjatyckiej Cylicji, szczególnie aktywni w późnym okresie hellenistycznym, od połowy II wieku p.n.e. do połowy I wieku p.n.e.
Geneza działań Początki piractwa w tym regionie związane są z grupami awanturników organizowanymi przez pretendentów do objęcia władzy w monarchii Seleukidów, której centrum zlokalizowane było w Syrii. Tak zwana Cylicja Tracheja (czyli Cylicja Urwista, Poszarpana bądź Górzysta) była dogodnym miejscem na powstawanie takich formacji, gdyż niedostępność dzikiej krainy zapewniała względne bezpieczeństwo, a bliskość ludnej i żyznej Cylicji Pedias (Równinnej), należącej do Seleukidów, pozwalała szybko wkroczyć na teren monarchii i wywołać rewoltę. Około 143 roku p.n.e. na granicy Cylicji i Pamfylii w Korakesion powstał ośrodek gromadzący najemników, którzy mieli walczyć po stronie Antiocha VII Sidetesa, zainteresowanego przejęciem tronu w Syrii. Przebywający tam ludzie, znający się na wojnie, często przestępcy, rozbójnicy, zaczęli organizować porwania na lądzie, a później, korzystając z pomocy Kreteńczyków, zajęli się piractwem morskim.