W średniowieczu na terenie wsi wydobywano srebro. Później, aż do końca XVII w., dominowała hodowla owiec. W XVIII-XIX w. mężczyźni pracowali często jako robotnicy leśni na Horehroniu, a nawet w Gemerze i w Tekovie. W I. połowie XIX w. część z nich znalazła zatrudnienie przy wydobyciu rud żelaza; ślady po górniczych sztolniach i niewielkie hałdy skały płonnej można do dziś odnaleźć na stokach Doliny Hiadelskiej. W 1828 r. wieś liczyła 77 domów i 584 mieszkańców. Na początku XX w., poza hodowlą trudnili się oni głównie pracami sezonowymi jako drwale, woźnice itp.. W związku z utrzymującą się hodowlą owiec i bydła wyrabiano też we wsi blaszane dzwonki.
W czasie II wojny światowej w dolinie już od początków 1944 r. ukrywały się grupy partyzanckie. Tu odbywały się szkolenia, tu też organizowała się jednostka kapitana Jegorowa. Po wybuchu słowackiego powstania narodowego wielu mężczyzn z Hiadli przyłączyło się do powstańców, zaś w budynku szkoły mieścił się sztab brygady Jegorowa i partyzancki szpital (tablica pamiątkowa na budynku). Oddziały niemieckie kilkakrotnie później pacyfikowały wieś. Podczas jednej z takich akcji w listopadzie 1944 r. ok.