W 1364 jako świadka odnotowano w jednym z dokumentów Janusza dziedzica z Krzesin. W latach 1371-1378 wspomniany został kanonik Mikołaj z Krzesin, syn Jana z Krzesin. Został on odnotowany w kilku dokumentach papieskich. W 1371 jako kanonik głuszyński otrzymał od papieża Grzegorza XI kanonikat gnieźnieński, a 1376 kanonikat poznański oraz prepozyturę gnieźnieńską. W 1377 jako kanonik gnieźnieński był pełnomocnikiem (łac. „procurator”) biskupa poznańskiego Mikołaja z Kórnika. W 1378 Mikołaj z Krzesin otrzymał od papieża Grzegorza XI prowizję na kanonikat gnieźnieński.
W 1394 Piotr z Krzesin wysunął roszczenia do wsi Psarskie, a Maciej z Zielątkowa koło Obornik twierdził, że wieś ta należy do niego, a nie do Dzierżka i jego żony. W 1395 Czesław dziedzic z Krzesin pozwał Małę z Golęczewa o 13 grzywien.
W latach 1398-1403 notowany był Wojciech Bogaty, zwany też Wojtkiem, dziedzic w Krzesinach, a także mieszczanin poznański pełniący funkcję rajcy. W 1398 (wg zachowanej kopii z XVIII wieku) biskup poznański Mikołaj z Kurowa zaświadczył, że Wojtek wraz z żoną Nelą oraz synami Mikołajem i Piotrem zapisali na rzecz altarii św. Mikołaja, Jerzego, Wojciecha i Doroty w kościele parafialnym św.