Dalszy rozwój kościoła związany jest z Arvo Survo, pierwotnie diakonem w parafii puszkińskiej. Pod koniec lat 80. wraz ze współpracownikami zaczął odbudowę budynków kościelnych w fińskich wsiach, rozpoczynając od kościoła we wsi Gubance. W sumie wybudowano pięć nowych kościołów oraz przywrócono szesnaście starych domów modlitwy.
W 1989 roku Arvo Survo podniósł kwestię utworzenia wewnątrz Kościoła Estonii niezależnej diecezji Ingryjskiej, jednak początkowo spotkał się z odmową. Niemniej Survo i jego zwolennicy nie porzucili tych planów i w rezultacie decyzji Rady do Spraw Wyznań w 1990 roku postanowiono o utworzeniu diecezji obejmującej 15 zborów wchodzącej w skład Kościoła Estonii. Jednak po ogłoszeniu niepodległości przez Estonię Rada Diecezji na swoim zebraniu w dniu 10 lipca 1991 roku poruszyła kwestię ustanowienia niezależnego Kościoła Ingrii. Nowa denominacja została zarejestrowana jesienią 1992 roku, a kierowana była przez przybyłego z Finlandii biskupa Leino Hassinena.
W październiku 2025 roku synod kościoła podjął decyzję o zmianie nazwy na Rosyjski Kościół Luterański.