Pod koniec września tego samego roku Komitet przyjął decyzję o ogłoszeniu Fińskiego Kościoła Ingrii niezależnym wskutek zakończenia funkcjonowania Generalnego Konsystorza.
W czasie Nowej Polityki Ekonomicznej w stosunku do Kościoła Ingrii nie były prowadzone represje, chociaż jego działalność była ściśle kontrolowana.
3 marca 1921 roku Rosyjska Ewangelicko-Luterańska Rada Episkopalna, że odtąd parafie Kościoła Ingrii stanowić będą samorządny okręg synodalny z konsystorzem. W Moskwie zorganizowano Synod Generalny funkcjonujący do 1935 roku, przy którym później wyłoniono Radę Episkopatu. Jej przewodniczącym został Felix Fridolf Relander, mianowany w 1921 roku biskupem fińskich parafii.
W 1925 roku Relander zmarł, a jego obowiązki przeszły na konsystorz złożony z 3 księży i 4 świeckich. Jeden z duchownych, Selim Hjalmar Laurikkala, obywatel fiński, rektor parafii Rääpyvä (obecnie część Wsiewołożska) został przewodniczącym konsystorza, ale biskup nie został mianowany. Przy nim kontrolę nad zborami sprawowała Ingryjska Ewangelicko-Luterańska Główna Rada Kościelna złożona z dwóch duchownych i pięciu świeckich, wybieranych na trzyletnią kadencję.