Abu Hajjan at-Tauhidi (, ur. 923 zm. 1020 w BagdadzieBielawski, 1971, s. 497. lub 1023Walther, 2008, s. 160.) – wybitny literat i myśliciel arabski z Bagdadu epoki Abbasydów. Działał m.in. na dworach wezyrów bujjidzkich. W swoich dziełach, odznaczających się przejrzystym i nieskażonym zbytnią ozdobnością stylem, przekazał obraz dyskusji literackich i filozoficznych, w których aktywnie uczestniczył.
Tło twórczości X wiek był w świecie arabsko-muzułmańskim okresem intensywnego życia literackiego i filozoficznego. Jednak postać At-Tauhidiego należy do tych wybitnych klasyków kultury arabskiej, po których literatura arabska, a dokładniej mówiąc twórczość oryginalna, chyli się powoli ku upadkowiBielawski, Skarżyńska-Bocheńska, Jasińska, 1978, s. 79..
At-Tauhidi studiował u wybitnych filologów, filozofów i prawników. Nie miał łatwego życia: nie mogąc znaleźć mecenasa, przenosił się z jednego dworu na drugi i doświadczał nędzyBielawski, 1995, s. 136.. Działał w Persji na dworze bujjidzkim w Ar-Rajju, gdzie toczył spory z wezyrami literatami Ibn al-Amidem i As-Sahibem Ibn Abbadem, oraz w Bagdadzie.