Po wybuchu wojny wstąpił do oddziałów organizowanych przez Piłsudskiego.
1 stycznia 1915 roku został mianowany podporucznikiem piechoty, wkrótce został dowódcą plutonu w 3 kompanii II baonu 5 pułku piechoty I Brygady Legionów Polskich.
23 maja 1915 roku w końcowej fazie bitwy pod Konarami, podporucznik Dąbrowski prowadząc pluton w natarciu na linie wroga, został trafiony w głowę i zmarł na miejscuPanteon Polski, nr 4 (8) rok 19245, str. 8..
Obecnie jego szczątki znajdują się na cmentarzu wojennym w Górach PęchowskichGóry Pęchowskie. Cmentarz legionistów poległych w bitwie pod Konarami (1915r.).
25 kwietnia 1937 Jan Dąbrowski, ojciec Tadeusza, w wypełnionym własnoręcznie kwestionariuszu kawalera Orderu Virtuti Militarii podał, że: „poległy śp. Tadeusz jest potomkiem w prostej linii po generale Janie Henryku Dąbrowskim, urodzonym w r. 1755 w Pierzchowie koło Bochni, którego następcy, śp. Jan z synem swoim Tadeuszem walczyli w powstaniu 1830/1, następnie syn Tadeusza, śp. Ignacy walczył w r. 1863 itd.”
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6465 – pośmiertnie, 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie 4 listopada 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Przypisy