Składał się on z dwóch części, jedna z nich przysłaniała czoło, druga zaś ściśle okalała głowę. Starsze kobiety – ich stroje utrzymane były w ciemnej kolorystyce, z dłuższymi sukniami.
Biżuteria Podobnie jak strój cieszyński, biżuteria jest repliką ozdób z czasów renesansu i reformacji. Ponieważ przez Cieszyn biegło wiele szlaków handlowych i komunikacyjnych oraz cechowały go urodzajne ziemie, był on stosunkowo bogatym miastem. Wiele pomysłów dotyczących mody przychodziło tu za pośrednictwem ostatnich Piastów cieszyńskich, którzy na przełomie XVI i XVII wieku odbyli liczne podróże zagraniczne. Biżuterię wykonywano w miejscowych ośrodkach złotniczych, z których największym był Cieszyn. Do wyrobu ozdób wykorzystywano srebro, złoto, oraz niektóre stopy metali. Można rozróżnić dwie techniki, za pomocą których wykonywano biżuterię: filigranowa (przedmioty wykonane są z cienkich, podwójnych, lub pojedynczych, skręconych drucików) oraz odlewania (rozgrzany metal wlewamy do formy, gdzie następnie ostudzony przedmiot nabiera kształtu)Elżbieta Piskorz- Branekova. Polskie Stroje Ludowe, tom I. Warszawa: Wydawnictwo MUZA SA, 2009, s. 172-173. Ozdobę stroju męskiego stanowiły metalowe guziki (knefle)Elżbieta Piskorz-Branekova. Biżuteria Ludowa w Polsce. Warszawa: Wydawnictwo MUZA SA, 2008, s. 194.