Irena Latinik-Vetulani (ur. 26 grudnia 1904, zm. 2 lutego 1975) – polska biolożka, doktor filozofii ze specjalizacją biologii, pracownica naukowa w Zakładzie Anatomii Porównawczej Wydziału Biologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, popularyzatorka nauki.
Życiorys thumb|right|Irena Latinik-Vetulani podczas pracy, lata 30. XX wieku thumb|right|Irena Latinik-Vetulani z synem Jerzym, lata 30. XX wieku Urodziła się w 1904 roku jako córka Franciszka Ksawerego Latinika, oficera armii austro-węgierskiej, i Heleny z domu Stiasny-Strzelbickiej (1876–1956). Miała siostry: starszą Annę (1902–1969) oraz młodszą Antoninę (1906–1989). Od dzieciństwa „miała cudzoziemskie guwernantki, więc doskonale znała niemiecki i francuski”. W latach 20. XX wieku należała do Straży Narodowej.
Ukończyła studia w zakresie nauk biologicznych na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Następnie wyjechała na staż naukowy do stacji biologicznej Roscoff we Francji (La Station biologique de Roscoff). Po powrocie do Krakowa rozpoczęła pracę jako asystentka w Zakładzie Biologii i Embriologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tam w 1927 roku pod kierownictwem profesora Emila Godlewskiego Jr. obroniła rozprawę doktorską. Kontynuowała pracę naukową nad problemami regeneracji u płazów.