Nikołaj Jefimowicz Tarasow, ros. Николай Ефимович Тарасов (ur. 9 maja 1904 we wsi Puktysz, zm. ?) – radziecki wojskowy (podpułkownik), komendant wewnętrzny specjalnego obozu zbiorczego w Lötzen, wykładowca na kursach "wywiadu wewnętrznego" organizowanych przy Sonderstab „R”, a następnie szef kontrwywiadu i dowódca 1. Pułku 1. Rosyjskiej Armii Narodowej podczas II wojny światowej.
Podczas wojny domowej w Rosji wstąpił ochotniczo do wojsk Białych adm. Aleksandra W. Kołczaka na Syberii. Dostał się do niewoli bolszewickiej. Służył następnie w Armii Czerwonej. Ukończył szkołę piechoty. Dowodził pułkiem powietrznodesantowym. Pod koniec października 1937 roku jako kapitan został aresztowany przez NKWD. W 1940 roku wyszedł na wolność. Został wykładowcą w jednej z uczelni wojskowych. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 roku, dowodził w stopniu podpułkownika 1. Manewrową Brygadą Powietrznodesantową. Na początku kwietnia 1942 roku w tzw. kotle diemiańskim dostał się do niewoli niemieckiej. Osadzono go w obozie jenieckim, gdzie zadeklarował kolaborację z Niemcami. Objął funkcję komendanta wewnętrznego specjalnego obozu zbiorczego w Lötzen w Prusach Wschodnich i jednocześnie wykładowcy na kursach "wywiadu wewnętrznego" organizowanych przy Sonderstab „R” płk. Borisa A. Smysłowskiego.