Podkreślanie polegało na ustawieniu wózka maszyny do pisania w miejscu, w którym należało rozpocząć podkreślanie, a następnie wpisywano znak podkreślenia, aż do ostatniego znaku fragmentu do podkreślenia.
Użycie w systemach komputerowych Początki W programach znaczącej wielkości, konieczne jest używanie identyfikatorów opisowych złożonych z wielu słów, takich jak „previous balance” lub „end of file”. Jednakże spacje zwykle nie są dozwolone wewnątrz nazw identyfikatorów, ponieważ są one traktowane jako ograniczniki słów kluczowych. Pisanie słów razem, na przykład „endoffile” nie jest odpowiednie, ponieważ nazwy stają się nieczytelne. Dlatego też w COBOL-u dozwolone jest użycie łącznika („-”) między słowami tworzącymi identyfikatory, jak w „END-OF-FILE”. Lisp również zezwalał na użycie łącznika w nazwach, traktując operator odejmowania jako identyfikator.
Większość języków programowania interpretuje łącznik jako operator odejmowania i nie pozwala na użycie tego znaku w nazwie identyfikatora. Powszechnie używane zestawy znaków w kartach dziurkowanych na początku lat 60. XX wieku nie miały małych liter i znaków specjalnych, które byłyby odpowiednie do oddzielania wyrazów w identyfikatorach.