Aleksander Adolf Bocheński (ur. 6 sierpnia 1904 w Czuszowie, zm. 12 stycznia 2001 w Warszawie) – polski eseista, publicysta, tłumacz i polityk. Był czołowym ideologiem ruchu mocarstwowego i prometejskiego w Polsce międzywojennej, później projektów kolaboracji w okresie II wojny światowej, w okresie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej związał się z kolaboracyjnym Stowarzyszeniem „Pax”. Członek Rady Krajowej PRON od 1983Trybuna Robotnicza, nr 109 (12961), 10 maja 1983 roku, s. 6. do 1987. Autor Dziejów głupoty w Polsce (1947).
Życiorys Pochodził z rodziny ziemiańskiej o bogatych tradycjach patriotycznych. Pradziadek Tadeusz Bocheński brał udział w kampaniach napoleońskich i odznaczył się w bitwie nad Berezyną. Dziadek Franciszek Bocheński za udział w powstaniu styczniowym, w którym był naczelnikiem cywilnym powiatu opoczyńskiego, został zesłany na cztery lata do Presny. Ojciec Adolf był doktorem ekonomii politycznej, prezesem Związku Ziemian powiatu brodzkiego, ochotnikiem w wojnie polsko-bolszewickiej. Matka Małgorzata z Dunin-Borkowskich udzielała się społecznie – była założycielką Towarzystwa Szkoły Ludowej w powiecie brodzkim, autorką żywotów świętych Zakonu Karmelitańskiego, którego była tercjarką.