Douglas XO2D-1 – ostatni samolot dwupłatowy zaprojektowany w zakładach Douglasa. Samolot został zaprojektowany jako potencjalny następca używanego wówczas samolotu obserwacyjnego Vought O2U Corsair, nie wszedł jednak do produkcji seryjnej przegrywając rywalizację z Curtisem XO3C-1.
Tło historyczne W 1933 roku United States Navy zdecydowało się zastąpić używany wówczas samolot obserwacyjno-zwiadowczy nową konstrukcją. Nowy samolot, podobnie jak Corsair, miał być standardowym samolotem pokładowym używanym na krążownikach i pancernikach gdzie zazwyczaj był wyrzucany w powietrze z katapulty startowej. Zamówiono wówczas dwie prototypowe jednostki – XO2D-1 od Douglasa i XO3C-1 z zakładów Curtissa.
Opis konstrukcji XO3C-1 był jednosilnikowym, dwupłatowym samolotem ze skrzydłami w konfiguracji półtorapłata. lotki znajdowały się tylko na górnym skrzydle, obydwa skrzydła wyposażone były w klapy.
Napęd stanowił chłodzony powietrzem, 9-cylindrowy silnik gwiazdowy Pratt & Whitney R-1340-12 o mocy 550 KM i dwułpłatowe śmigło.
Konstrukcja samolotu była metalowa, powierzchnie nośne, sterowe oraz środkowa i tylna część kadłuba były kryte płótnem. Skrzydła mogły być ręcznie złożone wzdłuż kadłuba.