Ordynariat Polski, wiernych obrządków wschodnich () – jednostka kościelnego podziału administracyjnego dla mieszkających w Polsce wiernych katolickich Kościołów wschodnich, nieposiadających tu własnych struktur. Pod obecną nazwą funkcjonuje od 16 stycznia 1991 r. po przekształceniu ordynariatu utworzonego 18 września 1981 r.
Historia Po II wojnie światowej wierni katolickich obrządków wschodnich w wyniku zmian granic i polityki władz komunistycznych zostali pozbawieni własnych struktur kościelnych. Opiekę nad nimi sprawowali rzymskokatoliccy hierarchowie: kardynał August Hlond, Adam Stefan Sapieha i Stefan Wyszyński. W 1981 delegatem apostolskim dla wiernych obrządków wschodnich w Polsce z prawami ordynariusza miejsca został prymas Polski, kardynał Józef Glemp.
16 stycznia 1991 r., po mianowaniu Jana Martyniaka biskupem przemyskim, co przywróciło hierarchię Kościoła greckokatolickiego w Polsce obrządku bizantyjsko-ukraińskiego, ograniczono jurysdykcję ordynariatu i przyjęto jego obecną nazwę.
25 marca 1992 r. po reorganizacji diecezji polskich na mocy bulli papieża Jan Paweł II Totus Tuus Poloniae populus Ordynariat Polski został podporządkowany metropolii warszawskiej.