thumb|Wenus z Brassempouy, około 25 tys. p.n.e. thumb|Bizantyjski Tryptyk Harbaville thumb|Ottońska tzw. Situla Baziliewskiego, X w. thumb|Normańsko-arabski róg typu olifant. Południowe Włochy lub Sycylia, XI w. Muzeum Wiktorii i Alberta thumb|Gotycki Poliptyk z Marią i Dzieciątkiem Jezus w Luwrze, 1340 r. thumb|Przykrywka lustra z dworskimi scenami miłosnymi, XIV w. thumb|Miniaturowa mysz z kości słoniowej, XX w. Plastyka z kości słoniowej – jedna z odmian rzeźby i rzemiosła artystycznego polegająca na wykonywaniu wyrobów z kości słoniowej (m.in. z ciosów słoni), za pomocą ostrych narzędzi umożliwiających skomplikowaną obróbkę materiału.
Wyroby z kości słoniowej były wykonywane już w okresie prehistorycznym, są to głównie elementy biżuterii oraz wyroby codziennego użytku, wykonane z ostrych kamieni, lub później z metalowych narzędzi. W okresie starożytności nastąpił rozwój tej odmiany plastyki, głównie w dobie Cesarstwa Rzymskiego. W okresie średniowiecza kość słoniową preferowano zarówno w Bizancjum jak w Europie łacińskiej (sztuka karolińska, ottońska, romańska). Na wielką skalę preferowano ten materiał w okresie gotyku, zarówno w środowiskach świeckich (głównie na dworach królewskich i książęcych), jak kościelnych. Poza Europą preferowano na Bliskim Wschodzie (gł.