W XVIII wieku rozpowszechnia się kość słoniowa w przedmiotach codziennego użytku, m.in. w uchwytach sztućców, serwisach stołowych, kufrach etc. Jednym z głównych ośrodków wyrobu artefaktów z tego materiału była Norymberga, gdzie działał warsztat rodziny Zick (Peter, Lorenz, Stephan), który następnie działał m.in. w Pradze, Weimarze, Halle i Wiedniu. Z innych artystów preferujących plastykę z kości słoniowej wyróżniali się Idzie Lobenigk w Dreźnie, Melchior Barthel, działający we Florencji, Berlinie i w Dreźnie Balthasar Permoser, Simon Troger z Monachium, także Leo Pronner z Norymbergi.
Kultura Islamu thumb|upright=0.75|Puszka al-Mughiry. Kordoba, 968. Luwr Już w średniowieczu kość słoniowa była cenionym materiałem w kulturze islamskiej. Materiał był dostarczany zarówno z Azji, jak Afryki. Upowszechnił się wyrób głównie różnego rodzaju skrzyneczek, kufrów, puzder, pyksisów oraz olifantów. Ze względów ideowych i religijnych wykluczano przedstawienia figuralne, przez co treścią samą w sobie był ornamenty z motywami roślinnymi, zwierzęcymi i geometrycznymi, które przybierały nieraz wysublimowaną formę.