Jan II z Nassau (ur. ok. 1360, zm. 23 września 1419) – arcybiskup Moguncji i książę-elektor Rzeszy od 1397 r.
Życiorys Jan był jednym z licznych synów Adolfa I, hrabiego Nassau-Wiesbaden-Idstein, i Małgorzaty, córki Fryderyka IV, burgrabiego Norymbergi. Był jednocześnie prawnukiem króla niemieckiego Adolfa z Nassau, a wielu jego krewnych pełniło funkcję elektora-arcybiskupa Moguncji (m.in. stryj Gerlach i starszy brat Adolf). Przygotowywany do stanu duchownego, z nieznanych powodówADB, Bd. 41, s. 764 część swego wychowania miał odebrać na Węgrzech.
W 1390 r. jest poświadczony jako kanonik w Moguncji, później także w Würzburgu. W 1397 r. papież Bonifacy IX nominował go arcybiskupem Moguncji, mimo iż kapituła wybrała większością głosów innego kandydata, Gotfryda z Leiningen (Jan wybrał się do Rzymu i przekonał wówczas papieża, iż wybór jest wynikiem działań króla francuskiego i antypapieża z Awinionu). Aby uzyskać poparcie w Rzymie, tuż po śmierci swego poprzednika w tajemnicy zawarł układ z palatynem reńskim Ruprechtem II obiecując mu wsparcie w działaniach przeciwko w celu detronizacji króla niemieckiego Wacława IV Luksemburskiego. W efekcie to właśnie Jan zorganizował w dużej mierze wybór syna swego sojusznika, Ruprechta III na króla Niemiec w 1400 r.