Ludwik z Miśni (ur. 25 lutego 1341, zm. 17 lutego 1382) – biskup Halberstadt w latach 1357–1366, biskup Bambergu w latach 1366–1373, arcybiskup Moguncji i książę-elektor Rzeszy w latach 1373–1381, arcybiskup Magdeburga od 1381 r.
Życiorys Ludwik pochodził z dynastii Wettinów, był synem margrabiego Miśni i landgrafa Turyngii Fryderyka II Poważnego oraz Matyldy, córki cesarza Ludwika IV Bawarskiego. Po wczesnej śmierci ojca (Ludwik był jeszcze dzieckiem) przeznaczony do stanu duchownego. Już w 1352 r. został kanonikiem w Moguncji, w 1354 r. w Magdeburgu. W 1357 r. papież Innocenty VI mianował go biskupem Halberstadt. Zarówno on, jak i jego bracia, podejmowali starania w celu objęcia przezeń stanowiska arcybiskupa Magdeburga, jednak w 1361 r. ulegli cesarzowi Karolowi IV Luksemburskiemu wysuwającemu innego kandydata. W 1366 r. papież Urban V nadał mu bogate biskupstwo Bambergu. W 1371 r., gdy doszło do rozłamu pomiędzy braćmi Ludwika a cesarzem Karolem, ten opowiedział się po stronie swych braci. Dopiero w końcu 1372 r. doszło między stronami konfliktu do ugody a Ludwik i jego bracia stali się bliskimi współpracownikami cesarza.