Odtąd jednak poparcie cesarskie dla Ludwika zmalało. Co prawda papież nadal starał się, by mógł objąć swój urząd, ale już wkrótce doszło do zbliżenia nowo wybranego króla Wacława z konkurentem Ludwika Adolfem, a po śmierci papieża Grzegorza XI także jego następca Urban VI wyraził wolę uznania Adolfa jako arcybiskupa Moguncji (a papież awinioński Klemens VII uznał Adolfa w 1379 r.). Odtąd Ludwik poszukiwał nowej funkcji, m.in. starając się o biskupstwo Cambrai i stanowisko tytularnego patriarchy jerozolimskiego. W 1381 r. doszło do ugody między Ludwikiem i jego braćmi a Wacławem, na mocy której jako arcybiskup moguncki uznany został Adolf z Nassau, a Ludwik jako odszkodowanie otrzymał stanowisko arcybiskupa Magdeburga wraz z tytułem patriarchy Antiochii. Zmarł kilka miesięcy później wskutek nieszczęśliwego upadku.
Bibliografia
Kategoria:Arcybiskupi Moguncji Kategoria:Arcybiskupi magdeburscy Kategoria:Biskupi Bambergu Kategoria:Wettynowie Kategoria:Urodzeni w 1341 Kategoria:Zmarli w 1382