Do maja 1942 roku CW-24B, który otrzymał numer 42-39347 wykonał 169 lotów, po których przewieziono go do Langley Field do National Advisory Committee for Aeronautics w celu kontynuowania dalszych badań. 10 lipca 1942 roku USAAF podpisało z Curtissem kontrakt na wybudowanie trzech prototypów przydzielając im numery 42-78845 do -78847. Firma Pratt & Whitney zaprzestała jednak dalszych prac nad silnikiem X-1800. W zaistniałej sytuacji Curtiss zmuszony był sięgnąć po inną jednostkę napędową, wybór padł na rzędowy silnik Allison V-1710-95. Miał on jednak mniejszą moc niż planowany X-1800. thumb|left|Wrak pierwszego prototypu rozbitego 15 listopada 1943 roku 13 lipca 1943 ukończono budowę prototypu, otrzymał on numer 42-78845. Kilka dni później, 19 lipca, samolot za sterami którego siedział pilot testowy Curtissa Harvey Gray, wzniósł się po raz pierwszy w powietrze. Lot przebiegał pomyślnie, ujawniono jednak problemy z podniesieniem przedniego koła podczas startu, co skutkowało zbyt długim rozbiegiem samolotu. 15 listopada 1943 roku maszyna przechodziła próby przeciągnięcia i powrotu do stabilnego lotu, kiedy to doszło do katastrofy. Samolot nieoczekiwanie odwrócił się na plecy. Pilot, ponownie Harvey Gray, nie mogąc odzyskać panowania nad maszyną, wyskoczył na spadochronie, a niesterowny samolot runął na ziemię.