Adam Borchólski (ur. 1921 w Kielcach, zm. 8 marca 1991 tamże) – piłkarz, hokeista, lekkoatleta, tenisista ziemny i stołowy, uznawany za najwszechstronniejszego sportowca Kielc pierwszych lat powojennych.
Życiorys Przed wybuchem II wojny światowej był piłkarzem KS Absolwent Kielce (1938–1939). Należał do najlepszych zawodników w okręgu, dzięki czemu w sierpniu 1939 roku uczestniczył w centralnym obozie reprezentacji Polski juniorów w Cetniewie. 2 kwietnia 1945 brał udział w pierwszym powojennym meczu piłkarskim w Kielcach, w którym RKS Grom, którego barwy reprezentował, pokonał 5:1 KS ZWM; Borchólski strzelił w tym spotkaniu dwa gole. Następnie był graczem Kolejowca Kielce, z którym w maju 1945 został mistrzem miasta zespołów siódemkowych.
Borchólski grał później przez półtora roku w Partyzancie Kielce. W sezonie 1947 wraz z Tęczą Kielce brał udział w mistrzostwach Polski. Należał do jej czołowych zawodników, przyczynił się m.in. do zwycięstw w meczach z Wartą Poznań i Garbarnią Kraków. W 1947 roku wystąpił również w towarzyskim spotkaniu z Cracovią (1:1), po którym został powołany przez kapitana związkowego PZPN Henryka Reymana do reprezentacji Polski. Ostatecznie Borchólski, z powodu dużej konkurencji w składzie, nigdy nie zagrał w barwach narodowych.