Leszek Schneider (ur. 6 sierpnia 1925 w Drohobyczu, zm. 22 stycznia 1984 w Krakowie) – polski filolog, rusycysta, językoznawca.
Życiorys Pochodził z rodziny nauczycieli gimnazjalnych. Od 1937 w rodzinnym Drohobyczu uczęszczał do gimnazjum, a po aneksji miasta przez ZSRR – do „dziesięciolatki” (szkoły dziesięcioklasowej). W 1944 został wcielony do wojska, w 1947 zdemobilizowany w stopniu kaprala. Zamieszkał w Sulęcinie, dokąd została repatriowana jego rodzina; tam w roku 1948 uzyskał maturę.
W latach 1948–1952 odbył studia polonistyczno-slawistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Był uczniem Kazimierza Nitscha i Jana Janowa. Od roku akad. 1950/1951 przez dwa lata pracował jako młodszy asystent w Zakładzie Języków Ruskich Studium Słowiańskiego UJ, następnie jako lektor w Państwowej Szkole Pracy Społecznej, Akademii Sztuk Pięknych oraz na Wydziałach Politechnicznych AGH. Na UJ powrócił w 1954, otrzymując stanowisko asystenta w Katedrze Filologii Rosyjskiej, gdzie pracował aż do nagłej śmierci w 1984 roku. Napisaną pod kierunkiem prof. Tadeusza Lehra-Spławińskiego rozprawę doktorską pt. Słowotwórstwo przymiotników odrzeczownikowych w języku staroruskim XI–XVII w. obronił w 1964 (według innego źródła w 1967).