Uderzeniowe Bataliony Kadrowe – oddziały partyzanckie Konfederacji Narodu działające w latach 1942–1944 (od 1943 w ramach oddziałów Armii Krajowej).
Geneza Zalążki Uderzeniowych Batalionów Kadrowych tworzone były w warszawskim środowisku konspiracyjnym. W latach 1942–1943 utworzono ich osiem, nie wszystkie jednak osiągnęły taki stopień organizacji i uzbrojenia, aby mogły być skierowane do walk partyzanckich. Oddziały, których zalążki tworzone były w stolicy, miały być bowiem przerzucane w teren, gdzie po nawiązaniu kontaktów i uzupełnieniu składów o ochotników pochodzących spośród ludności miejscowej, podjąć miały walkę z okupantem. Na teren ich działań wybrano wschodnie obszary Rzeczypospolitej.
Przygotowania do Uderzenia. Wyprawa sterdyńska Pierwszą próbę skierowania oddziałów Uderzenia w teren podjęto już w październiku 1942 r. Na miejsce koncentracji w Puszczy Sterdyńskiej i Lasów Ceranowskich wyruszyli z Warszawy członkowie I Uderzeniowego Batalionu Kadrowego. Mieli oni przeprawić się przez Bug i na terenie północnego Podlasia założyć bazę, która pozwoliłaby rozpocząć wiosną 1943 r. walkę partyzancką. Akcją tą dowodził kpt. Ignacy Telechun (pseudonim „Toporski”).