USAAF wprowadziła Mustangi P-51B pod koniec 1943 roku. Samoloty te mogły na własnych, wewnętrznych zbiornikach przelecieć taki sam dystans jak P-47 z doczepianymi. Jednakże P-51B miały być myśliwcami taktycznymi i jako takie trafiły w listopadzie do 9 AF, nie zaś do 8 AF, która bardzo potrzebowała myśliwców eskortowych dalekiego zasięgu. Pierwszy lot w eskorcie wyprawy bombowej nastąpił dopiero 5 grudnia.
Skutki użycia Mustangów przeciw Luftwaffe nie kazały długo na siebie czekać: od czerwca 1944 roku alianci zaczęli uzyskiwać przewagę w powietrzu. Wprawdzie Luftwaffe nadal mogła z powodzeniem przeprowadzać ataki na formacje alianckich ciężkich bombowców, jednak rosnąca liczba B-17 i B-24 atakujących nieprzyjacielskie cele tak przerastała liczbę niemieckich myśliwców, że nie były one w stanie powstrzymać ofensywy lotniczej.
W połowie roku 1944 Eighth Air Force liczyła ponad 200 tysięcy ludzi (oblicza się, że w czasie trwania wojny w Europie przez 8 AF przewinęło się 350 000 Amerykanów). W szczytowym okresie Eighth Air Force składała się z czterdziestu grup ciężkich bombowców, piętnastu grup myśliwskich i czterech grup wsparcia.