Doświadczenie to jest dla szentongpów kwintesencją medytacji. Osiągnięcie go byłoby niemożliwe, gdyby negowało się istnienie natury umysłu (natury buddy), którą należy rozpoznać. Dzięki właściwej praktyce natura umysłu objawia się samoistnie (skt. svayambhu). Szentong służy jako antidotum, jeśli medytujący zbytnio przyzwyczaja się do negowania wszelkich doświadczeń i w efekcie nie dostrzega doskonałych właściwości dharmakai. Z kolei rangtong jest konieczny wówczas, gdy adept niewłaściwie rozumie sposób, w jaki istnieje natura buddy, prawdziwa pustka, czy mądrość buddy. Według szentong wszystkie uwarunkowane zjawiska są puste, z wyjątkiem natury buddy (skt. Tathagatagarbha), która jest przejrzystym światłem i jako jedyna jest absolutnie rzeczywista. Stoi to w opozycji do omylnie rozumianej koncepcji pustości (skt. Sunjata), jako nicości (na sposób nihilizmu). Nauki o naturze Buddy według szentong nie przeczą wcale właściwemu zrozumieniu filozofii Środkowej Ścieżki (skt. madhyamaka), ale są jako uzupełnienie w celu kompleksowego opisania natury rzeczywistości (patrz: Natura Buddy, a „pustość”). Trzy stany buddy (dharmakaja, nirmanakaja, sambhogakaja) według poglądu szentong nie rozwijają się dzięki praktyce, lecz są od zawsze obecne w umyśle każdej istoty.

Szentong a cittamatra