Albrecht II (ur. ok. 1318, zm. prawdopodobnie 18 lutego 1379) – książę Meklemburgii od 1329 r. wraz z bratem Janem I, książę Meklemburgii-Schwerin od podziału w 1352 r.
Życiorys Albrecht był najstarszym spośród dorosłych do wieku dojrzałego synów księcia Meklemburgii Henryka II Lwa z jego związku z drugą żoną Anną, córką księcia Saksonii-Wittenbergi Albrechta II. Ponieważ w chwili śmierci ojca w 1329 r. był jeszcze dzieckiem, rządy opiekuńcze nad nim i jego młodszym bratem Janem objęła rada regencyjna złożona z przedstawicieli możnowładztwa i miast meklemburskich. Członkowie rady dbali wyłącznie o własne interesy, a ich część w 1336 r. nawet opierała się przed złożeniem swej funkcji wobec dojścia Albrechta do lat sprawnych (potęga możnowładztwa urosła w okresie rządów Henryka II, wypełnionym licznymi konfliktami z sąsiadami, które służyły wzrostowi wpływów i majątku jego wasali). Sprzymierzeńcami Albrechta zostały natomiast miasta nadbałtyckie, zainteresowane w ukróceniu samowoli rycerstwa i zapewnieniu pokoju, sprzyjającego handlowi. Już w 1336 r. m.in. Lubeka wybrała Albrechta na swego opiekuna. Z pomocą miast oraz zawarłszy sojusz z księciem Werle Albrecht pokonał niechętnych mu członków rady regencyjnej i zaprowadził pokój w Meklemburgii.