Prawo Fittsa ( lub ) – prawo stosowane w komunikacji człowiek–maszyna, mówiące o tym, że czas potrzebny na przesunięcie się do określonego celu, zależy od rozmiaru celu i dystansu do niego. thumb|240px|D – odległość do celu (Target) o wymiarze W
Prawo Fittsa stosowane jest zarówno do bezpośrednich ruchów ręką, jak i za pomocą urządzeń wskazujących.
Nazwa tego prawa pochodzi od Paula Fittsa, który był psychologiem z Uniwersytetu Stanu Ohio. Prawo Fittsa zostało opublikowane w pracach z lat 1954 i 1964. Fitts był ekspertem w dziedzinie psychologii lotnictwa, a jego badania przyczyniły się do poprawy bezpieczeństwa poprzez umiejscowienie przyrządów w kokpicie w sposób bardziej ergonomiczny. Model ten znalazł istotne zastosowanie w latach 70. XX w. podczas początkowych badań nad urządzeniami wejściowymi komputerów. Oryginalny model opisywał, jak szybko człowiek może wskazać na fizyczny przycisk, a okazało się, że ten sam zestaw zasad reguluje, jak szybko można wskazać element docelowy za pomocą kursora myszki.
Jednym z matematycznych sformułowań tego prawa jest równanie: