Aleksandr Iwanowicz Starunin, ros. Александр Иванович Старунин (ur. 1899 we wsi Jelchowka w obwodzie gorkowskim, zm. ?) – radziecki wojskowy (pułkownik), wykładowca na kursach Sonderstab "R" podczas II wojny światowej.
W 1919 r. wstąpił do wojsk bolszewickich. Brał udział w walkach z Białymi. Dowodził plutonem, a następnie kompanią. Objął funkcję komendanta szkoły pułkowej przy jednym z pułków strzeleckich. W 1933 ukończył studia na wydziale wschodnim akademii wojskowej im. Frunze w Moskwie, po czym służył jako oficer sztabowy w Głównym Zarządzie Wywiadowczym Sztabu Generalnego Armii Czerwonej. W listopadzie 1937 r. doszedł do funkcji pełniącego obowiązki szefa 1 Oddziału Zarządu. Od maja 1939 r. wykładał taktykę w akademii wojskowo-medycznej w Kujbyszewie. Był autorem artykułów o tematyce wojskowej. W sierpniu 1941 r. w stopniu pułkownika został szefem oddziału wywiadowczego 311 Dywizji Strzeleckiej. Po wyjściu dywizji z okrążenia w rejonie Czudowa, podczas którego poniesiono bardzo duże straty, płk A. I. Starunin został aresztowany przez NKWD. Po procesie skazano go na karę 2,5 miesiąca aresztu domowego.