Od końca XIX wieku niezrozumienie między kompozytorami a publicznością bardzo się pogłębiało, silniej nawet niż w innych sztukach: Zabawne, że publiczność znosi doskonale ruch literacki, nowe formy lansowane przez pisarzy rosyjskich [...] natomiast co do muzyki, to chcieliby, żeby ona pozostała w spokoju, i zrobiliby niemal rewolucję z powodu trochę dysonansowego akordu (Claude Debussy w 1887)Stefan Jarociński, Debussy. Kronika życia, dzieła, epoki, Kraków, PWM 1972, s. 119.. Kompozytorzy zarzucali natomiast publiczności, że interesuje się przede wszystkim sztuką dawną i komercyjną, jak operetka. Większość z nich była przeciwna demokratyzacji sztuki, jak Arnold Schönberg, który uważał: Jeśli sztuka, to nie dla wszystkich, jeśli zaś dla wszystkich – to nie jest to sztukaD. Gwizdalanka Przemiany kultury muzycznej XX wieku. Kraków 2011, s. 36..
Zobacz też muzyka współczesna postmodernizm (muzyka)
Przypisy
Kategoria:Historia muzyki poważnej