był to szczyt pomyślności rodu. Potem nadeszły gorsze czasy – upadła Republika Wenecka (1797), a w 1810 roku zmarł w Pizie ostatni bezpośredni spadkobierca, Rezzonico Abbondio. Dla pałacu i jego zbiorów rozpoczął się długi oraz niepomyślny okres przechodzenia przez ręce różnych właścicieli i rozpraszania wyposażenia i dzieł sztuki. W 1888 roku pałac kupił poeta angielski Robert Browning i zamieszkał w nim razem z synem, Penem. Nie było mu jednak dane cieszyć się długo nowym nabytkiem, bo już w 1889 roku zmarł właśnie w tym miejscu. Kolejnym właścicielem pałacu został parlamentarzysta Lionello Hirschell de Minerbi, który, po długich negocjacjach, sprzedał go w 1935 roku Radzie Miasta Wenecja.
Muzeum Sztuki Weneckiej XVIII wieku Po wykonaniu prac restauracyjnych pałac zaadaptowano na Muzeum Sztuki Weneckiej XVIII wieku (), które otwarto dla publiczności 25 kwietnia 1936 roku. Projektanci muzeum, Nino Barbantini i Giulio Lorenzetti, postanowili wykorzystać charakter Ca’ Rezzonico i wyeksponować zbiory w taki sposób, jakby były one oryginalnym wyposażeniem pałacu. W tym celu zakupiono liczne XVIII-wieczne dzieła sztuki (obrazy, meble, freski), należące do innych muzeów Wenecji i przeniesiono je do Ca’ Rezzonico.