W Juditha triumphans usłyszeć możemy m.in.:
dwie trąbki i timpani (wojskowy motyw fanfarowy w otwierającym chórze: „rzeź, mord, zemsta, gwałt, szaleństwo, strach niech nam towarzyszą”), viola d’amore (wyrażająca słodycz Judyty w arii Quanto magis generosa, „zmiłuj się Holofernesie”), cztery teorbany (naśladujące krzątanie się służących przygotowujących ucztę w arii Vagausa O servi, volate, „słudzy spieszcie się”), chalumeaux (reprezentująca gruchanie turkawek w arii Veni, veni me sequera fida), mandolina (której pusty dźwięk ilustruje marność życia w arii Transit aetas, „życie mija niepostrzeżenie [...] tylko dusza jest nieśmiertelna [...] nasze pasje ulatują jak dym”), obój solo (w arii Holofernesa błagającego o miłość Noli, o cara, te adorantis, „Najdroższa, twe błagania nie przekonają woli wodza, który Cię ubóstwia [...] przynajmniej nie opuszczaj mnie”), dwa klarnety (sugerujące rozwiązłość w chórze Asyryjczyków Plena nectare non mero, „złote puchary są wypełnione nie przez wino, ale nektar!”), para fletów prostych (aby oddać wietrzyk przed namiotem Holofernesa w Umbra carae, aurae adoratae), cały consort viol all’inglese, tajemniczej rodziny smyczkowych instrumentów z rezonującymi strunami (w wielkiej modlitwie Judyty Summe Astrorum Creator)