Do 1920 r. koleje na ziemiach niemieckich były przeważnie własnością ówczesnych krajów związkowych (landów). Następnie na podstawie Konstytucji Weimarskiej koleje te zostały znacjonalizowane przyjmując wspólną nazwę Deutsche Reichsbahn (Niemiecka Kolej Rzeszy). Była ona największym, pojedynczym pracodawcą w Republice Weimarskiej, pod koniec lat 20. pracowało w niej 700 000 ludzi.
Po zakończeniu II wojny światowej w poszczególnych strefach okupacyjnych funkcjonowały oddzielne zarządy kolei. W 1949 r. w nowo utworzonej RFN powstała Deutsche Bundesbahn (DB) (Niemiecka Kolej Federalna), w NRD zachowano przedwojenną nazwę – Deutsche Reichsbahn (DR) (Niemiecka Kolej Rzeszy).
Po zjednoczeniu Niemiec, w ramach reformy kolei, obydwa zarządy kolei zostały w 1994 r. połączone i przekształcone w spółkę akcyjną o nazwie Deutsche Bahn AG (Kolej Niemiecka). Dysponowała ona siecią o łącznej długości 39 938 km, z czego 16 546 km było zlektryfikowanych, co stanowiło 41% szlaków. Kursowało po nich 3755 lokomotyw elektrycznych, 1448 zespołów trakcyjnych, 3633 lokomotywy spalinowe, 3012 małych lokomotyw spalinowych, 498 spalinowych zespołów trakcyjnych i 249 autobusów szynowych.