Działał społecznie, jako wiceprezes, reżyser i aktor Teatru „Fredreum” w Przemyślu.
W kampanii wrześniowej 1939 roku walczył na stanowisku oficera sztabu dowódcy piechoty dywizyjnej 22 Dywizji Piechoty Górskiej. Po kapitulacji trafił do niewoli niemieckiej, z której uciekł już w październiku. Przystąpił do konspiracyjnej Służby Zwycięstwu Polski a następnie Związku Walki Zbrojnej. Od 1940 roku był związany z Tajną Organizacją Wojskową, jako komendant dywersji na miasto Kraków i region krakowski. Używał w tym czasie pseudonimów „Stef”, „Grabiec”, „Rett”. Organizował akcje dywersyjne i sabotażowe, kierował rozbrajaniem pojedynczych żołnierzy niemieckich. W maju 1942 roku zatruł 500 litrów alkoholu przeznaczonego dla Wehrmachtu w Fabryce Likierów Arkadia w Krakowie. Pod koniec 1942 roku, poszukiwany przez Niemców, opuścił Kraków i ukrywał się w rejonie Dębicy. Objął obowiązki dowódcy TOW w widłach Wisły i Sanu, następnie oficera dywersji Inspektoratu Mieleckiego Armii Krajowej, pod pseudonimem „Kastor”. Przygotował między innymi akcję wysadzenia transportu kolejowego pod Rozwadowem. Latem 1944 roku został przedstawiony do odznaczenia Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (zatwierdzonego w 1971 roku).