Historia Na obszarze, gdzie w okresie wczesnohetyckim powstało miasto Melid, ludność zaczęła się osiedlać jeszcze w epoce neolitu. Z czasem osada przekształciła się w jedno z centrów Iszuwy (tak Hetyci określali wrogie wobec siebie ludy, które zamieszkiwały tereny na wschód od ich państwa). Ponieważ od zachodu miasto było zagrożone przez Hetytów, jego władze wzniosły potężne umocnienia. W XIV wieku p.n.e. Melid został zdobyty przez Hetytów. Suppiluliuma I, gdy szykował się do wyprawy wojennej przeciwko Mitanni, mającej na celu podporządkowanie jego stolicy Waszuganni, rozmieścił w Melidzie swoje wojenne centrum dowodzenia.
Stopniowy rozpad państwa hetyckiego przyczynił się do tego, że w Anatolii zaczęły powstawać drobne państewka, tworzone przez napływających Kasków i Luwijczyków. Na przełomie XII–XI wieku p.n.e. Melid stał się jednym z centrów administracyjno-politycznych państwa luwijskiego Kammanu. Ówcześni władcy wznieśli w mieście pałac i ozdobili go monumentalnymi rzeźbami, które przedstawiały królów i lwy. Na początku XI wieku p.n.e., za panowania w Asyrii Tiglat-Pilesera I, wybuchł konflikt luwijsko-asyryjski. Przyczynił się on do uzależnienia Melidu od Asyrii. W XVIII wieku p.n.e.