W 1946 r. wrócił w Łodzi do swojej działalności politycznej w Bundzie. W 1948 r., po utworzeniu państwa Izrael, opublikował w „Dos Naje Lejbn” artykuł nawołujący do pogodzenia syjonistów z bundowcami i budowy nowej ojczyzny w Izraelu. Był przeciwnikiem zjednoczenia Bundu z Polską Partią Robotniczą.

Działalność publicystyczna Już w młodości (w 1913 r.) w bundowskiej gazecie „Di Cajt”, ukazującej się w Petersburgu zamieszczał swoje pierwsze prace publicystyczne. Były to korespondencje opisujące życie proletariatu żydowskiego w Łodzi.

W okresie międzywojennym współpracował także z łódzkim dziennikiem „Łodzier Weker”, był korespondentem bundowskiego dziennika „Fołkscajtung". W redakcji „Najer Fołksblat” pracował jako korektor. Zaczął pisać w języku jidysz pracę pt. Historia żydowskiego ruchu robotniczego w Łodzi, której pierwszy tom ukazał się w 1937 r. i krytyka przyjęła go bardzo dobrze. Jego głównym zajęciem od 1946 r. była praca nad historyczną książką o losie łódzkich Żydów w czasie II wojny światowej. Materiały do niej zbierał już podczas pobytu w Łodzi po wojnie.