Wywołało to wielkie poruszenie i debaty w sferach politycznych, w prasie oraz na forum publicznymBerlingske Tidende, Jyllandsposten, Aalborg stiftstidende, Jydske vestkysten, fyens stiftstidende, Det fri aktuelt, 8. nov 1993 – 17. nov 1993.. Rzeźby zostały ofiarowane każdemu miastu. W wydarzeniu uczestniczyło więcej niż stu ochotników.
My Inner Beast dziesięć lat po wydarzeniu Z okazji dziesiątej rocznicy Jens Galschiøt i jego załoga zorganizowali poszukiwania dwudziestu wystawionych wcześniej rzeźb w celu ustalenia, co stało się z obiektami. Los każdej z nich różni się. W kilku miastach statuy schowano lub też nawet zniszczono. Ponoć trzy z nich, wzniesione we Francji, zniknęły. Dla artysty to wyjaśnienie okazało się dość niejasne. W niektórych miastach świnie w ubraniach znalazły wiodące miejscaHerning Folkeblad, 8. dec 1993.. W Bonn rzeźbę włączono do niemieckiej kolekcji sztuki. Statuy otrzymały także czołowe miejsca w takich miastach jak Kopenhaga, MediolanMilan Beast Inaugurated – in the Esperanto Garden in Cormano, near Milan., Barcelona i Innsbruck. Rocznicę świętowano podczas Europejskiego Forum Socjalnego między dwunastym a piętnastym listopada 2003 roku w Paryżu, gdzie dwie Bestie uczestniczyły w wielkiej manifestacji wespół z Survival of the Fattest (Przetrwanie Najgrubszego) i 14 Hunger Boys.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1954 Kategoria:Duńscy rzeźbiarze