Powrócił na front wiosną 1943 roku, w czerwcu objął dowodzenie 10 dywizjonem bazującym na Sycylii. 5 lipca, w ataku na formację B-17 osłanianą przez Spitfire'y, osiągnął swoje ostatnie zwycięstwo powietrzne, by w chwilę później zostać samemu zestrzelonym przez strzelców pokładowych Latających Fortec. Jego ciało odnaleziono dwa dni później w szczątkach myśliwca. W tej samej akcji zginął także inny as Regia Aeronautica, Leonardo Ferrulli.
Franco Lucchini był pięciokrotnie odznaczony srebrnym i raz brązowym Medalem za Męstwo Wojskowe, trzykrotnie Krzyżem Wojennym za Męstwo Wojskowe a także niemieckim Krzyżem Żelaznym II klasy. Był także dwukrotnie wymieniony w Bollettino di Guerra. Pośmiertnie został odznaczony złotym Medalem za Męstwo Wojskowe, najwyższym włoskim odznaczeniem wojskowym.
Uwagi
Bibliografia Giovanni Massimello, Giorgio Apostolo: Italian Aces of World War 2. Botley, Oxford: 2000.
Kategoria:Asy myśliwskie Włoch Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wojennym za Męstwo Wojskowe Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Medalem za Męstwo Wojskowe Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1943 Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie