Ulica Szkolna – ulica w Poznaniu na Starym Mieście, na osiedlu Stare Miasto biegnąca od Starego Rynku w kierunku południowym. W średniowieczu nosiła nazwę Psia, Wrocławska Psia oraz Panieńska, do 1919: Schulstrasse, 1919–1939: Szkolna, 1939-1945: Schulstrasse, od 1945: Szkolna.

Historia Ulica wytrasowana podczas lokacji miasta w 1253 i wybiegająca z południowo-zachodniego naroża Starego Rynku kończyła się w średniowieczu ślepo, na murze miejskim. Już w XV wieku była całkowicie, obustronnie zabudowana (tylko jeden dom był wówczas murowany). Wśród mieszkańców dominowali rzeźnicy i piwowarzy. Działałą tu mennica królewska, która przyczyniła się do rozkwitu w Poznaniu sztuki medalierskiej i grawerstwaZbigniew Zakrzewski, Ulicami mojego Poznania. Część 2, Kwartet, Poznań, 2006, s. 123-124, . W połowie XVII wieku Ludwika Maria Gonzaga, żona króla Jana Kazimierza, przeznaczyła znaczne fundusze na wzniesienie przy ulicy klasztoru karmelitanek bosych, który zrealizowano na narożniku ulicy Koziej w 1667. Szkoła działająca przy klasztorze dała asumpt nazwie ulicy (1825). Około dwieście lat później obiekt ten zamieniono na prowizoryczny szpital, jednak mimo tego w 1875 znacznie go rozbudowano według planów Cäsara Stenzela. W początkach XX wieku szpital ponownie poszerzono.