Zbiornik na wodór składał się z 6 cylindrów: 5 o długości 2,4 m i 1 o długości 0,7 m. Największym wyzwaniem dla konstruktorów była izolacja zbiornika na wodór. Jest ona niezwykle ważna, gdyż ciekły wodór musi być przechowywany w temperaturze 20 K (–253 °C). Jeśli ta temperatura zostanie przekroczona, wodór zacznie parować. Próbowano wielu metod izolacji (klejenie, pęcherzyki powietrza itp.), które nie dawały pożądanego skutku. Ostatecznie wybrano metodę wielokrotnego rozpylania warstwy izolacyjnej na powierzchni zbiornika.
Napęd członu stanowił zestaw pięciu silników J-2 (używanych również w członach S-IVB) ustawionych w kształt krzyża. Cztery silniki zewnętrzne (umieszczone symetrycznie na obwodzie koła o średnicy 9,25 m) były zamocowane wahliwie, by móc sterować rakietą. Każdy z tych silników mógł być odchylany w dowolnym kierunku od podłużnej osi członu o kąt 9°51′ przez urządzenia hydrauliczne. Nieruchomy silnik centralny był w połowie cyklu pracy stopnia wygaszany (tzw. Inboard Cutoff). Zestaw taki zapewniał siłę ciągu o wartości 5 MN. Składniki mieszanki paliwowej były przepompowywane przez pompy wirnikowe umocowane w bezpośredniej bliskości komory spalania każdego silnika. Każdy zespół pomp złożony był z dwóch pomp (oddzielnej dla tlenu i dla wodoru) i dwóch napędzających je turbin.