Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Służył w 20 pułku piechoty 6 Dywizji Piechoty. Ranny w walkach pod Klekotowem k. Brodów. Za wojnę polsko-bolszewicką został w 1921 roku odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti MilitariDekret Wodza Naczelnego L. 2639 z 22 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 9 poz. 265. W latach 20. i w 30. był oficerem 17 pułku piechoty w Rzeszowie, w tym w 1923, jako oficer nadetatowy był przydzielony do pozostającej w likwidacji Centralnej Szkoły Podoficerów Zawodowych Nr 2 w Grudziądzu. Został awansowany na stopień porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Pełnił stanowisko dowódcy kompanii i w 1927 został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. W 1928 jako oficer 17 pułku piechoty był przydzielony do Szkoły Podchorążych Piechoty. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie (1933) 1 stycznia 1934 awansował na majora i został przeniesiony do 83 pułku piechoty w Kobryniu na stanowisko dowódcy batalionu.
Od 27 stycznia 1939 był dowódcą Batalionu KOP „Czortków”, w stopniu majora. W kampanii wrześniowej dowodził I batalionem 163 pułku piechoty. Odznaczył się brawurowym kontratakiem na Kazanów.