– japoński samopowtarzalny karabin przeciwpancerny używany w czasie II wojny światowej.
W drugiej połowie lat trzydziestych w Japonii rozpoczęto prace nad karabinem przeciwpancernym. W odróżnieniu od innych konstrukcji tego rodzaju broni, miała to być broń samopowtarzalna, o kalibrze 20 mm (pocisk o masie 162 g).
Efektem tych prac był wprowadzony do uzbrojenia w 1937 roku karabin przeciwpancerny Typ 97. W momencie przyjęcia do uzbrojenia była to bardzo skuteczna broń, pozwalająca zwalczać czołgi lekkie i samochody pancerne, a przy użyciu amunicji zapalającej i odłamkowej także cele nieopancerzone i stanowiska piechoty. Największą wadą nowej broni była duża masa i wymiary. Karabin był przenoszony przez cztery osoby. W tym celu mocowano do karabinu specjalne uchwyty zwiększające masę broni w położeniu transportowym do 67,5 kg. Grupa czterech osób z karabinem Typ 97 stanowiła duży, przyciągający uwagę cel, co sprawiało, że próba przenoszenia tej broni w czasie walki groziła dużymi stratami.
Inną wadą było wyposażenie wszystkich rodzajów pocisków przeznaczonych dla karabinu przeciwpancernego Typ 97 w smugacze.