To drobne ustępstwo wkrótce jednak zostało anulowane, bo – jak to wyraził Walcher, rzecznik Kolegium Medycznego i siostrzeniec Mathilde Weber – należy uważać za „obowiązek wszystkich elementów zachowawczych dzisiejszego społeczeństwa“, by „partii wywrotowej, jaką w konsekwencji jest partia emancypacji kobiet, przeciwstawić się całą siłą, nawet jeśli by się to miało nie powieść, by powstrzymać ruch, który dla dzisiejszego społeczeństwa jest równie niebezpieczny i zagraża mu w tym samym stopniu, co dążący do podobnych celów socjaliści i nihilizm.“
W roku 1890 zmarł mąż Mathilde, Heinrich von Weber, który stale wspierał ją w jej działaniach i towarzyszył jej na walnych zebraniach Powszechnego Niemieckiego Zrzeszenia Kobiecego.
Kiedy w roku 1891 kwestią studiów kobiet miał zająć się Reichstag, posłowie zareagowali „pełnym rozbawieniem“. Pojedyncze kobiety studiowały już od lat na uniwersytetach niemieckich, ale tylko dzięki specjalnym zezwoleniom jako słuchaczki gościnne (tj. bez immatrykulacji). Takie zezwolenie od króla Wirtembergii dzięki wstawiennictwu brata dziadka, będącego wysokim urzędnikiem państwowym, miała Maria von Linden, która w roku 1892 jako pierwsza kobieta rozpoczęła studia przyrodnicze na Uniwersytecie w Tybindze.