Parowóz miał silnik bliźniaczy o średnicy cylindrów 475 mm i skoku tłoka 720 mm, z wewnętrznym dolotem pary i rozrządem Heusingera. Podczas prób była osiągana prędkość maksymalna 100 km/h, lecz z uwagi na grzanie się łożysk ograniczono ją do 85 km/h, później 90 km/h.
Parowóz był udaną konstrukcją, mógł ciągnąć pociąg o masie 400 t na torze poziomym z prędkością 90 km/h, a na wzniesieniu 8‰ z prędkością 40 km/h.
Przypisy
Bibliografia Ingo Hütter, Reimar Holzinger: Die Lokomotiven der PKP 1918–1939. DGEG, Hövelhof 2007, . Jan Piwowoński, Parowozy kolei polskich, WKiŁ, Warszawa 1978. Jindřich Bek, Zdenek Bek: Parní lokomotivy ČSD , Praga, 1999, Josef Pospichal, Lokstatistik
Linki zewnętrzne
Zdjęcie modelu parowozu OKm11.
Kategoria:Parowozy PKP Kategoria:Tendrzaki o układzie osi 2C1