Po objęciu funkcji CEO w Nokii zajął się restrukturyzacją tego przedsiębiorstwa, wyprzedając liczne działy produkcji niezwiązane z telefonią komórkową. Nokia w czasie jego rządów stała się głównym fińskim pracodawcą, a także czołowym światowym producentem telefonów mobilnych. Wartość rynkowa koncernu pod koniec jego urzędowania jako dyrektora generalnego była szacowana na ponad 70 miliardów euro. Po złożonej w 2006 rezygnacji pozostał przewodniczącym rady nadzorczej, objął też funkcję przewodniczącego rady dyrektorów (niewchodzącego w skład zarządu) w brytyjsko-holenderskim koncernie petrochemicznym Royal Dutch Shell.
Pełnił też różne funkcje kierownicze w innych przedsiębiorstwach, m.in. jako członek rady dyrektorów Ford Motor Company (2000–2008). Do 2017 był przewodniczącym rady dyrektorów Instytutu Badawczego Fińskiej Gospodarki (ETLA).
Odznaczony m.in.