Teoria Knothego-Budryka – teoria stworzona w latach 50. przez Stanisława Knothego i Witolda Budryka, opisująca przebieg deformacji występujących na powierzchni terenu spowodowanych eksploatacją górniczą. Stanowi kontynuację teorii niemieckich (Schmitza i Keinhorsta) z pierwszej połowy XX wieku.
Obserwacje Teoria powstała na bazie obserwacji zachowania się terenu na obszarze GOP. Podstawowymi spostrzeżeniami były: duży zasięg wpływów, ale istotny tylko do pewnej odległości od pola eksploatacji górniczej od pewnej odległości od krawędzi pola eksploatacji wewnątrz niecka jest płaska i osiadania przyjmują wartość maksymalną punkt przegięcia niecki wypada nad krawędzią pola lub wewnątrz niego osiadania nad krawędzią przyjmują połowę wartości maksymalnej symetryczność niecki (w przybliżeniu).
W oparciu o powyższe obserwacje wysunięto hipotezę, że pochodna profilu niecki obniżeniowej można opisać funkcją Gaussa
Pierwotne założenia Początkowo teoria przyjęła kilka założeń: obliczenia dla pokładów węgla jedna parcela płytkie zaleganie złoża (<350 m) upad złoża zbliżony do 0 niezaburzona tektonika górotwór nieściśliwy i jednorodny stany ustalone niecki.