Olbracht (Wojciech) Lipnicki herbu Hołobok (ur. ok. 1577 w Lipniku, zm. 4 czerwca 1657 w Bieczu) – ksiądz katolicki, sekretarz królewski, prepozyt sandomierski, scholastyk sandomierski w 1622 roku, scholastyk poznański w 1631 roku, kanonik gnieźnieński, kanonik krakowski od 1633 roku Jan Wiśniewski, Katalog prałatów i kanoników sandomierskich od 1186-1926 r. tudzież sesje kapituły sandomierskiej od 1581 do 1866 r., Radom 1928, s. 182., administrator żup solnych w Wieliczce, biskup pomocniczy krakowski w latach 1645–1657.
Życiorys Pochodził ze średniozamożnej rodziny szlacheckiej herbu Hołobok. Był synem Jana Lipnickiego i Katarzyny Jakubowskiej oraz bratem Stanisława Lipnickiego, kronikarza z czasów króla Zygmunta III Wazy. Uczestniczył wraz z wojskami hetmana Stanisława Żółkiewskiego w wyprawie na Moskwę. Swoją aktywność wojskową szybko zamienił jednak na karierę duchowną. W 1615 był sekretarzem królewskim i kanonikiem kujawskim. W 1622 został kanonikiem gnieźnieńskim. W 1626 mianowany żupnikiem wielickim. Za jego rządów wydatnie zwiększył dochody pochodzące z żup oraz dbał o los górników pracujących w kopalniach. Od 1633 związany z diecezją krakowską, kiedy to mianowany został kanonikiem katedralnym krakowskim.