Aresztowany w 1933 w Leningradzie, został skazany na dziesięć lat łagrów. Karę odbywał w Republice Komi. Od 1941 do 1945 walczył w stopniu szeregowca w Armii Czerwonej, dwukrotnie był ranny. Odznaczony dwoma orderami, w tym orderem "Za zasługi bojowe". W grudniu 1945 wrócił do Ławry Pieczerskiej i 30 grudnia 1946 przyjął święcenia kapłańskie z rąk metropolity kijowskiego i halickiego, egzarchy Ukrainy Jana. Od 1946 do 1949 pełnił obowiązki dziekana, a następnie ekonoma Ławry. W 1953 z bardzo dobrymi wynikami ukończył seminarium duchowne w Kijowie. W 1953 otrzymał godność archimandryty i został namiestnikiem Ławry Pieczerskiej. Obowiązki te pełnił do 1961.

6 grudnia 1953 przyjął chirotonię biskupią z rąk metropolity kijowskiego i halickiego Jana, arcybiskupa chersońskiego i odeskiego Nikona, biskupa wołyńskiego i rówieńskiego Palladiusza oraz czerniowieckiego i bukowińskiego Andrzeja. Przyjął honorowy tytuł biskupa humańskiego, wikariusza eparchii kijowskiej, zmieniony w 1954 na tytuł biskupa perejasławsko-chmielnickiego. W okresie sprawowania przez niego obowiązków przełożonego Ławry Pieczerskiej władze radzieckie stopniowo likwidowały monaster, zamykając kolejne jego cerkwie i odbierając mnichom budynki mieszkalne. W 1961 klasztor został ostatecznie zamknięty.